Newsletter Test

Special Leo Wijnhoven                                                                                                          Juni 2017

Kunst Aandacht

Creativiteit versus Marketing

             
“Ingebed,”  Schilderij Leo Wijnhoven-Olieverf-100×120

In onze huidige neo-liberale wereld waarin door globalisering de economische-, ecologische-, culturele-, nationale- en religieuze belangen of tegenstellingen zich dwingend confronterend manifesteren, kan zelfreflectie bijdragen aan de noodzakelijke sociale binding tot transitie naar sociaal duurzaam samenleven(produceren, consumeren en communiceren).

Moderne kunst als vrije meningsuiting in woord, beeld of geluid is van essentieel belang in het bewustwordingsproces dat vergezeld gaat van reflectie, confrontatie, discussie, gesprek en nieuwe visie op de toekomst waarin zowel individue als collectief zich gesteld zien voor grote uitdagingen van transitiemodellen van communiceren, produceren en consumeren.
Graag willen wij daarom Leo Wijnhoven, de grootmeester in het hedendaagse geëngageerd realisme onder uw aandacht brengen.

Zijn werk handelt over sociale, economische,en politieke ontwikkelingen in onze post moderne wereld, met name het globalisme (uniformiteit en identiteitsproblematiek), het vrijemarktfundamentalisme, de media- en spektakelmaatschappij.

Het falen van het westerse modernisme met rationalisme, materialisme, mechanisme, dehumanisering, reductionisme,
lineair denken, dualiteit, hokjesgeest, hiërarchie, beheersing en exploitatie v/d natuur,
het vooruitgangsidee van expansie en voortdurende groei, 
kortetermijndenken en egocultus
Niet om persoonlijke (vrije) expressie, maar meer communicatie (bewustzijnsverandering) heeft daarin alle aandacht.
Leo Wijnhoven ankert zich niet vast aan één bepaalde richting, maar gebruikt een breed scala aan stijlen, gaande van de zogenaamde ‘green-art’, over surrealisme tot het (hyper)realisme

CREATIVITY (DIVERSITY) INSTEAD OF MARKETING (UNIFORMITY}

Mijn werk gaat over sociale,economische,politieke en wetenschappelijke ontwikkelingen in onze
postmoderne wereld. M.n. het globalisme (m.a.g. uniformiteit,fragmentatie en identiteitsproblematiek),
de vrije-markt ideologie ,de massa-consumptie-,en wegwerpmaatschappij, en de media-,en
spectakelmaatschappij.
En over t (einde van) westerse modernisme (metzijn hierarchische relatie t.o.v.de natuur) Het gaat me
niet om mijn persoonlijke (vrije)expressie ,maar meer om communicatie (bewustzijnsverandering).
Daarom gebruik ik een breed scala aan stijlen (met als basis t realisme) Mijn doel is t kritisch bekijken
vh.westers-modernisme (de duale scheiding v. lichaam en geest [=materie+energie] m.a.g. :
materialisme,mechanisme-dehumanisering-, rationalisme, reductionisme, lineair denken,hokjesgeest,
classificering, hierarchie, beheersing +exploitatie v.d.natuur [niet circulair ;geen balans],
egocultus,expansie/groei [t vooruitgangsidee].
En t zoeken naar nieuwe uitgangspunten,daar waar de modernistische uitgangspunten niet meer werken.
In facto leven we praktisch gezien al n eeuw in n niet-modernistische wereld : alle producten die zijn
gebaseerd op electriciteit [incl.computers,internet, maar ook ;de abom,
lasers,holografie,nanotechnologie etc], zijn gebaseerd op de quantummechanica,die zegt dat er
GEEN scheiding is tussen materie+energie. Dus de modernistische-dualiteit [en daarmee de andere
mod’e-uitgangspunten] is al n eeuw niet meer geldig ! Alleen leven we nog wel steeds met de mode
mentaliteit, denkwijze. En dat is nu net de oorzaak van zoveel problemen waar we nu met te maken
hebben (mn.de klimaatsverandering en t financieel-economische stelsel ; m.a.g politiek-en sociaalmaatschappelijke
problemen).
——————————————————————————————————–

Mijn werk is een reflectie van mijn omgeving. Niet de natuur, maar de nimmer afnemende stroom van massa-mediabeelden, gebruik of hergebruik ik voor mijn schilderijen. De ‘must van de vernieuwing’, een fenomeen dat de twintigste eeuw lijkt te beheersen, gaat aan mij voorbij; ik ervaar het als een doodlopend spoor. Liever maak ik vrijelijk gebruik van het bestaande.

De massa-media hebben ons in staat gesteld op een exuberante wijze kennis te nemen van al die verschillende stijlen uit het verleden. Deze hebben allen hun kwaliteit bewezen, wij kunnen er naar behoeven uit putten. Volgens mij staat trouwens iedere stijlperiode voor een ideologie, de ideologie van de tijd waarin ze ontstond. Tegenwoordig worden die historische en ideologische stijlen naast elkaar erkend; als met een stijl een bepaalde ideologie en boodschap uitgedragen wordt, dan is die boodschap in ieder geval nu niet meer eenduidig. Mijn werk is evenmin eenduidig. Ik probeer er altijd verschillende betekenislagen in aan te brengen. Niet alleen inhoudelijk, maar ook formeel, dus aangaande het gebruik van mijn schildersmateriaal, de manier hoe ik bijvoorbeeld mijn verf opbreng.

Inhoudelijk houdt mij met name het verschijnsel fragmentatie bezig. Zowel in psychologische (wie ben ik) als in sociologische (wat moet ik) zin. Het idee van ‘eenheid’ heb ik zowel naar de mens als naar de maatschappij toe laten vallen. Het eenheidsidee is fictief, de werkelijkheid bestaat uit meerdere delen. De mens wil naar buiten toe wel graag als eenheid overkomen. Hierdoor is er meer sprake van een persoonlijkheid (rol) spelen, dan van een persoonlijkheid zijn (denk aan Madonna, Cindy Sherman, Laura Anderson). De stap van deze visie naar mijn werk, dat onverhuld samengesteld is, zal duidelijk zijn. De beelden die ik gebruik zijn bekend; ze hebben al een betekenis. Ik speel daarmee en voeg mijn visie toe. De toeschouwer neemt op wat hij herkent.

Nieuwe kunstwerken

‘De Paradox in de vrijheid naar het moderne perspectief’

Het huidige Nederland anno 2016 is multicultureel en modern. De groep arbeidsmigranten, economische vluchtelingen en asielzoekers telt 1,7 inwoners. Dit zorgt naast de verrijking door culturele diversiteit ook voor problemen, ontevredenheid en onbegrip in de maatschappij. Vooroordelen, discriminatie, racisme, buitensluiting zijn ook aan de orde van de dag evenals etnische enclaves.

Vaak komen deze ‘allochtonen’ uit verre werelddelen zoals Afrika, Azië en Zuid-Amerika. De tradities, culturen en talen van de ‘Allochtonen’ kunnen enorm verschillen van de Europese ‘Autochtonen’. Niet alleen het spreken en het eten, maar ook hoe autochtonen en allochtonen in staat en bereid zijn elkaars verschillen te accepteren.

Integratie is het ‘toverwoord’.

Integreren, het opgaan van een minderheid in de dominante groep gebeurt op basis van vrijwilligheid, gelijkheid en respect. Behalve dat de minderheid naast de wetten óók de basiswaarden zoals b.v. de vrijheid van meningsuiting van het ‘gastland’ moet accepteren, zullen zowel autochtonen als allochtonen elkaars recht om te leven volgens eigen cultuur moeten respecteren, waarbij de overheid tevens de gebruiken van minderheden faciliteert. Integratie is een wederkerig proces en geldt dus voor allochtonen en autochtonen.

Olieverfschilderij ‘Entanglement’ van Leo Wijnhoven

Integratie gaat niet vanzelf.
In dat proces is het heel logisch dat mensen liever niet hun tradities aanpassen. Door het integreren met andere culturen verdwijnen immers oude tradities van beide groepen steeds meer. Culturen en tradities aanpassen is vaak iets wat dogmatisch, conflicterend verloopt, zowel voor de autochtonen als voor de allochtonen.

Zwarte Piet is daar een voorbeeld van, weigeren een oud racistisch kinderfeest aan te passen aan de gevoeligheden van minderheden is een verkeerd voorbeeld van integreren van ‘autochtonen’ en de religie dogmatisch practiseren zonder te liberaliseren/moderniseren is eveneens een teken van onvermogen of onwil van ‘allochtonen’ ten aanzien van de seculiere gevoelens/realiteit van het ‘gastland’.

                     

  Iman Ali Khaled omarmde na haar vlucht uit Irak   ‘De Vrijheid naar het moderne perspectief’ in Nederland

Integratie en migratie een doorlopend proces.
Toenemende conflicten in Afrika, Azie en Midden-Oosten hebben het afgelopen jaar geleid tot de grootste vluchtelingenstroom sinds de 2e wereldoorlog. De massale ongecontroleerde oversteek per boot heeft bij ons voor tweespalt gezorgd over hoeveel vluchtelingen we aankunnen en hoe die moeten worden opgevangen.
Het ontbreken van een Europees vluchtelingenbeleid met naar rato gelijke verdeling per land heeft dat gevoel van verdeeldheid versterkt.
De groep die vluchtelingen verwelkomt, vrijwillig hulp aanbiedt en empathie toont versus de tegenstanders die zich afvragen waar de grens ligt dat de kosten nog betaalbaar zijn, die vreest voor eigen banen en zich afvraagt of de meeste vluchtelingen geen gelukzoekers zijn en hoe deze ongecontroleerde stroom onze veiligheid bedreigt.
 De vluchtelingen stroom zal aanhouden, ongeacht de opinies van beide groepen.

 
Integratie en falend Europees beleid

Iedereen zal er mee te maken krijgen, ondanks dat sommige landen meer opvangen vergeleken met anderen. Een nieuw Europees vluchtelingen beleid met gesloten grenzen aan de buitenkant maar met gecontroleerd ruimhartig toelatingsbeleid zonder tussenkomst van de hulp van dubieuze regimes als Turkije is wenselijk. Met goed verzorgde opvang rond de conflicthaarden. Immers de meeste mensen willen veilig overleven tot ze weer terug kunnen naar hun vertrouwde leven en omgeving. Voor de economische vluchtelingen zou een toelatingsbeleid moeten worden opgezet met aanvraag in het land van herkomst en alleen toegankelijk voor mensen die hier in de arbeidsmarkt nodig zijn. Dat bespaart nieuwe kanslozen later een leven hier aan de rand van armoede. Mensen die in een levensbedreigende situatie verkeren moeten hier altijd asiel kunnen aanvragen.

Olieverfschilderij ‘Victimhood’ van Leo Wijnhoven

Integratie en de falend NL beleid.
“Nieuwe Nederlanders” zullen nu en in de toekomst sneller en beter moeten integreren. Mensen pamperen en jarenlang in asielprocedures laten hangen heeft niet tot een geslaagde integratie geleid.
Tevens moet de overheid er voor zorgen dat de etniciteiten meer met elkaar te maken krijgen. Geen zwarte en witte scholen meer, waar vanaf jongs af aan al onderscheid wordt gemaakt. Geen bijzondere scholen maar openbare met veel les over alle religies en de moderne liberale interpretaties ervan, over culturele verschillen en over vrijheden van ons liberaal gedachtengoed. Geen discriminatie als het neer komt op aannemen van werknemers.

 Olieverfschilderij ‘Pamperen’ van Leo Wijnhoven

Integratie is reflectie van allochtonen én Autochtonen
Niet alleen de overheid heeft veel werk te doen, maar ook alle inwoners zelf. Autochtonen als allochtonen moeten meer openstaan en elkaar ontmoeten en elkaar leren waarderen en de verrijking willen zien ook met behoud van eigen cultuur. We zitten allemaal in hetzelfde land en uiteindelijk heb je elkaar wel nodig. Bijvoorbeeld de shoarmazaak op de hoek, of je Nederlandse buurman die je helpt bij je belastingaangifte.


• Multicultureel NL telt sinds 2015 17 miljoen inwoners met 200 nationaliteiten, waarvan 1,8 miljoen mensen niet in Nederland zijn geboren.

Derde bespiegeling van ArtCommunication over de moeizame weg uit de serie:

Sociaal duurzame transitie naar Integratie’

Amsterdam, woensdag 20 oktober 2016.

ArtCommunication

Stagiaire Charifa Benbouazza

ArtCommunicator Peter Debets

Geen tolerantie meer voor intolerantie.’